Στούντιο Μαξίμ Γκόρκι Μόσχα 1957
Ο ΗΡΕΜΟΣ ΝΤΟΝ ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ
Από την ομώνυμη νουβέλα του Μιχαήλ Σολόχοφ
Σενάριο - Σκηνοθεσία Σεργκέι Γκεράσιμοφ
Διεύθυνση Φωτογραφίας Βλάντιμιρ Ραποπόρτ
Καλλιτεχνική Διεύθυνση: Μπ. Ντουλένκοφ
Μουσική: Γ. Λεβίτιν
Πρωταγωνιστούν:
Παντελέι Προκόφιεβιτς Μελένκοφ - Ντ. Ιλτσένκο
Ιλινίτσνα - Α. Φιλίπποβα Γκριγκόρι - Π. Γκλέμποφ
Πιοτρ - Ν. Σμιρνόφ Ντάρια - Λ. Κιτάεβα
Ντουνιάσκα - Ν. Αρκανγκέλσκαγια
Στεπάν Αστάκοφ - Α. Μπλαγκοβέστοφ Αξίνια - Ε. Μποϊστριτσκάγια
Μιρόν Γριγκόριεβιτς Κορσούνοφ - Α. Ζούκοφ
Λουκινίτσνα - Α. Ντενίσοβα Νατάλια - Ζ. Κιριγιένκο
Μίτκα - Μπ. Νοβίκοφ Παππούς Γκρίσακα - Α. Καρπόφ
Κοσεβάγια - Γ. Μαξίμοβα Μιχαήλ Κοβέσοφ - Γ. Καριάκιν
Μασούτκα Κοσεβάγια - Β. Κχμάρα
Στρατηγός Λιστνίτσκι - Α. Σάτοφ Γιεβγκένι Λιστνίτσκι - Ι. Ντμιτρίεφ
Στόκμαν - Β. Σατουνόφσκι Κοτλιάροφ - Α. Τιτόφ
Προκόρ Ζίκοφ - Β. Ζακαρτσένκο Κριστόνια - Μ. Βασίλιεφ
Παππούς Σάσκα - Ντ. Κάπκα
Βάλετ - Σ. Γουρτάικιν Σαμίλ - Π. Λιουμπέσκιν
Ο ΗΡΕΜΟΣ ΝΤΟΝ
Στο χωριό ΤΑΤΑΡΣΚΙ,
Οι Κοζάκοι ήταν έτοιμοι να φύγουν για... τα θερινά βοσκοτόπια.
Ντουνιάσκα! Μη ξεχάσεις να πάρεις τα παξιμάδια και το χοιρομέρι.
Κάνε τη δουλειά σου, πατέρα,
Θα κάνω για τον αδερφό μου ό,τι πρέπει, δεν θα του λείψει τίποτα.
- Τρώει; - Όχι.
Ξέχνα το, πατέρα. Δεν έχει αδυνάτισε ακόμη.
Πιότρ, κάνε εδώ μια τρύπα.
Ο Γκρίσκα θα τον πάει στον Ντον. Γκριγκόρι, πιάσε το άλογο.
Βρε διάβολε! Σχεδόν με ποδοπάτησε τ'άλογό σου.
Έτοιμος για δρόμο ο Στεπάν;
- Τι έπαθες; - Μπορώ να ρωτήσω κάτι;
Ναι, είναι έτοιμος. Και τι μ'αυτό;
Και θα μείνεις να περιμένεις σαν ζωντοχήρα;
Ναι, θα περιμένω.
Τον λαχταράς τον άντρα σου;
Σίγουρα.
Κάτσε να παντρευτείς και θα καταλάβεις.
Κάποιες χαίρονται που φεύγουν οι άντρες τους.
Η δική μας η Ντάρια, όταν λείπει ο Πιότρ παχαίνει.
Ο άντρας δεν είναι φίδι, αλλά σου ρουφάει το αίμα!
Εσένα πότε θα σε δούμε παντρεμένο;
Που να ξέρω, ο πατέρας ξέρει. Μάλλον, όταν απολυθώ.
- Νέος είσαι ακόμα. Μη παντρευτείς. - Και γιατί όχι;
Είναι βαρετό.
Και γιατί να παντρευτώ; Κάποιες με θέλουν ελεύθερο.
- Άσε με να περάσω, Γκρίσκα. - Όχι, δεν σ'αφήνω.
Μη κάνεις βλακείες. Πρέπει να ετοιμάσω τον άντρα μου.
Άσε να περάσω βρε διάολε. Τι θα πει ο κόσμος αν μας δουν;
Λοιπόν, στην ευχή του θεού.
Καλή τύχη.
Άργησες, Μίρον Γκριγκόριεβιτς.
Τι βρήκες, Γκρίσκα;
Δώσ'το μου, θα το θάψω.
- Τι θες; - Κάτι να πιω.
- Τα μαλλιά σου... - Τι έχουν;
Μυρίζουν...
Ξέρεις, το λουλούδι...
- Φύγε, Γκρίσκα. - Ηρέμησε.
Αν δεν φύγεις θα φωνάξω.
- Στάσου, Ξιούσκα... - Θείε Παντελέι!
Γιατί είσαι μουτρωμένος, Γκρίσα;
Έρχεται βροχή. Πονά η πλάτη μου.
Είναι που δεν του αρέσει να προσέχει τα βόδια.
Μην αφήνεις τα βόδια να βόσκουν το γρασίδι του γείτονα.
Γκρίσα... Γκρίσενκα... Θα μας ακούσει ο πατέρας σου.
Δεν θ'ακούσει.
Άσε με κάτω, αλλά δεν πειράζει... Έρχομαι μόνη μου τώρα.
Παντελέι Προκόφιεβιτς, καλή σου μέρα.
- Καλημέρα. - Καλημέρα.
Τι γίνεται, Προκόφιεβιτς;
Γιατί δεν μας είπες τα νέα;
Αποφάσισες να παντρέψεις το γιο σου, και το κρατάς μυστικό.
- Ποιο γιο; - Τον Γκριγκόρι. Που 'ναι λεύτερος.
Δεν σκέπτομαι να τον παντρέψω.
Εγώ άκουσα ότι θα κάνεις νύφη σου την Αξίνια του Στεπάν.
Με τον άντρα της ζωντανό;
Με δουλεύεις, Πλατόνιτς;
Δεν είναι αστείο. Ο κόσμος όλος το λέει.
Έι, για στάσου!
Τι έγινε;
Τι πράματα είν' αυτά;
Μόλις φύγει ο άντρας σου εσύ αρχίζεις τα παιχνίδια;
Σκύλα, δεν έφαγες όσες σου αξίζουν!
Να μην σε ξαναδώ στην περιουσία μου!
Θα γράψω στον Στεπάν...
Και ποιος είσαι; Ο πεθερός μου; Ο πεθερός μου;
Ποιος είσαι συ που μου κάνεις μάθημα; Μαθήματα στην χοντρή την κόρη σου!
Δεν σε φοβάμαι, κουτσέ διάβολε!
- Τσακίσου από δω, χάσου από μπροστά μου! - Θα δεις, ηλίθια!
- Δεν περιμένω τίποτα! - Πραγματική διαβολογυναίκα!
Γράψε στον Αταμάνο, δε με νοιάζει! Ο Γκριγκόρι είναι δικός μου!
Αν θέλω τον τρώω ζωντανό και δεν λογαριάζω κανέναν!
Εμπρός, γράψε! Θα τον αγαπώ γιατί ομορφαίνει την πικρή ζωή μου!
Μετά σκότωσέ με αν θες!
- Γιατί; - Βρομίζεις τον γείτονα! Μη με ντροπιάζεις!
Μην περιφέρεσαι εδώ, βδέλλα!
Δεν θα σ' αφήσω να με χτυπήσεις!
Θα σε δείρω μπροστά σε όλους! Σπορά του διαόλου!
Θα σε παντρέψω με την Μαρφούτκα τη χαζή! Θα σ' ευνουχίσω!
Θα σε παντρέψω κοπρόσκυλο!
Γκρίσα, αγάπη μου...
Μόνο εννιά μέρες έμειναν...
Πολύς καιρός ακόμα.
Τι θα κάνουμε όταν γυρίσει ο Στεπάν;
Θα μ' αφήσεις; Τον φοβάσαι;
Γιατί να τον φοβηθώ; Εσύ είσαι γυναίκα του, εσύ να φοβάσαι.
Ο ερχομός του Στεπάν δεν είναι τίποτα.
Το χειρότερο είναι ότι ο πατέρας μου εννοεί να με παντρέψει.
Με ποια;
Για την ώρα ψάχνει.
Η μάνα μου λέει για τους Κορσούνοφ, την Νατάλια τους.
Τη Νατάλια...
Η Νατάλια είναι όμορφή. Καλλονή.
Την είδα προ ημερών στην εκκλησία. Πολύ καλοντυμένη.
Τι μου χρειάζεται η ομορφιά της;
Εγώ εσένα θέλω να παντρευτώ.
Γκρίσα! Γιατί κόλλησες σ' εμένα, διάβολε;
Αχ, Γκρίσκα! Μου ραγίζεις την καρδιά!
- Γκρίσα! - Τι έχεις στο μυαλό σου;
Γλύκα μου... αγάπη μου... ας το σκάσουμε.
Τ' αφήνουμε όλα και φεύγουμε. Αφήνω άντρα και σπίτι για σένα.
Πάμε στα ορυχεία, μακρυά από δω.
Έχω ένα θείο στα ορυχεία Παραμόνοφ αυτός θα μας βοηθήσει.
Γκρίσα!
Πες κάτι.
Βλακείες, Αξίνια. Πως ν' αφήσω το αγρόκτημα;
Επίσης φέτος πρέπει να κάνω το στρατιωτικό μου.
Όχι, δεν πρέπει. Δεν θ' αφήσω τη γη μου.
Τώρα ο Στεπάν θα την ξυλοφορτώσει!
- Κοίτα, ο Στεπάν έχει τις μαύρες του. - Μη λες ανοησίες!
Γεια σου, πατέρα.
Λοιπόν, Αξίνια...
Δεν αρνούμαι ότι αμάρτησα. Εμπρός, χτύπα, Στεπάν.
Ακόμα δεν μαγείρεψες;
Ακόμα όχι.
Φέρε κάτι για κολατσιό.
Πες μου τώρα, καλή μου...
Πες μου, πώς περίμενες τον άντρα σου;
Πώς προστάτεψες την τιμή μου;
Σταματήστε!
Αλλιώς θα σας στείλω στον Αταμάνο!
Τι κάνετε εδώ, βρε διάβολοι;
Πάμε, Γκρίσκα. Κάπου θα τον πετύχουμε.
Κι εσείς, θα πάρετε ό,τι σας αξίζει!
Αφήστε τον! Αλλιώς θα σας πάω στον Αταμάνο!
Έχετε επισκέπτες, Μίρον Γκριγκόριεβιτς.
Οι επισκέπτες εδώ είναι πάντα καλοδεχούμενοι.
Μαρία, φέρε καρέκλες για τους επισκέπτες μας.
Έχουμε μια υπόθεση.
Εσείς έχετε μια νύφη, εμείς έχουμε έναν γαμπρό.
Μπορούμε να το συζητήσουμε;
Τι κάνετε;
Καλά είμαστε, δόξα τω Θεώ.
Το πρόβλημα είναι πως είναι μικρή για παντρειά.
Λοιπόν, εσείς θ' αποφασίσετε.
Για προξενιό μπορείς να πας παντού, σαν ζητιάνος.
Αν ψάχνετε για γαμπρό από σόι εμπόρων κλπ ή έχετε κάποιον άλλο,
τότε αλλάζει το πράμα και να μας συγχωρείτε.
Ελάτε τώρα καλοί μου άνθρωποι!
Το λουλουδάκι σας είναι σε πλήρη άνθηση,
γιατί να την κρατάτε όταν υπάρχουν τόσες μεγαλύτερες που είναι λεύτερες;
Αφού υπάρχει ενδιαφέρον καλύτερα αποφασίστε τώρα το σωστό,
για να κάνετε ευτυχισμένο το κορίτσι σας.
Δεν είμαστε κι εχθροί για να βλάψουμε τα παιδιά μας, έτσι;
Η δική μας δεν πρόκειται να μείνει στο ράφι.
Λοιπόν, αργά ή γρήγορα θα πρέπει να το πάρουμε απόφαση.
Φώναξε την κόρη σου να τη δούμε.
Νατάλια!
Νατάσα!
Έλα μέσα.
Ντρέπεται.
Εντάξει, πήγαινε.
Αξιούτκα! Έλα δω.
Ήρθες λοιπόν. Τι είν' αυτό στο μάγουλό σου;
- Θα είναι απ' τα ηλιοτρόπια. - Κι εδώ, στο μάτι σου.
Δεν αντέχω άλλο... Τα έχω χαμένα, Γκρίσα.
Τι έγινε πάλι μ' αυτόν;
Δεν ξέρεις;
Κοίτα. Με δέρνει κάθε μέρα. Μου πίνει το αίμα.
Κι εσύ δεν πας πίσω.
Έκανες το κέφι σου, και τώρα μου τα στρίβεις. Όλοι ίδιοι είστε!
- Ψάχνεις κάποιον να κατηγορήσεις; - Γιατί, εσύ δεν φταις;
Ξιούσα, στάσου...
Εντάξει, έκανα λάθος. Μη το παίρνεις κατάκαρδα. Γιατί κλαις;
Μη φοβάσαι, δεν ήρθα για να σε ζορίσω.
Μάλλον τελείωσε ο έρωτάς μας.
Τι εννοείς τελείωσε;
Πώς είναι δυνατόν;
Άκουσε, Αξίνια...
Το αποφάσισα...
Βγάλε το μαντήλι σου να μη φαίνεσαι.
Λοιπόν αποφάσισα...
Πρέπει κάπως, να συνεχίσουμε τη ζωή μας.
Αποφάσισα λοιπόν να δώσουμε ένα τέλος!
Σε τι;
Να τελειώσουμε αυτήν την ιστορία.
Αξίνια!
Πάρτε το ψωμί και τ'αλάτι μας, δώρο για τους νιόπαντρους.
Εμείς δίνουμε στη νύφη ένα σάλι.
Εμείς δίνουμε ένα βόδι!
Φιλί στη νύφη!
Καίει σαν φωτιά!
Θες λίγο αρνάκι;
Όχι αρνάκι σ' εμένα. Εγώ τρώω μόνο χαβιάρι.
Χαβιάρι; Υπάρχει εδώ χαβιάρι;
Ο λοχαγός μας βρυχήθηκε:
Τι;
Διμοιρία! Εμπρός! Επίθεση!
Ξιφουλκήστε! Μπράβο παλληκάρια μου!
Γεια σου, Γκρίσα.
Γεια.
Πώς τα πας με τη νεαρή σύζυγο;
Μια χαρά.
Γυναίκα, μη ξυπνάς τη Νατάλια.
Σηκώνεται νωρίς. Θα πάει στο όργωμα με τον Γκρίσκα.
Η Ντάρια θέλει σπρώξιμο, είναι τεμπέλα.
Βάφεται, φτιάχνει τα μάτια της, είναι κακομαθημένη.
Τον πρώτο χρόνο να την πας με το καλό την Νατάλια.
Γκρίσκα!
Γκριγκόρι!
Γκρίσα! Σε φωνάζει ο πατέρας.
Ντάρια! Έλα δω.
Να πας να οργώσεις εκείνα τα δυο χωράφια στον Κοκκινοπόταμο.
- Και ο Πιότρ; - Θα πάει με την Ντάρια στο μύλο.
Δώσε ένα χεράκι.
Μα κοιμάσαι; Τι θέλεις τώρα; Φύγε να μην τις φας.
- Μα τι λες τώρα; - Θα σου κόψω τη γλώσσα!
Σταθείτε ρε παιδιά!
Αδέρφια, χτυπάνε τους Κοζάκους μας!
Σταματήστε!
Γυναίκες, τι κοιτάτε; Χτυπάνε τους άντρες μας!
Θα βάλω φωτιά! Πάρτε δρόμο από δω!
Θα τα κάψω!
Φευγάτε! Θα τα κάψω όλα!
Στ' άλογα, Κοζάκοι! Να τους πιάσουμε! Δεν θα' ναι μακρυά!
Εσύ ποιος είσαι;
Σταθείτε Κοζάκοι!
Άι στο διάολο κι εσύ! Βλάχο! Κουφιοκέφαλε!
Ρίχ' του στο δόξα πατρί, Γιάσα.
Για σταθείτε. Τι συμβαίνει;
- Χτυπήσαμε τους Ουκρανούς. - Γιατί;
Γιατί μας πήραν τη σειρά.
Θα το θυμούνται για καιρό.
Ουκρανοί, θυμώνουν με το παραμικρό.
- Και ποιος είσαι εσύ; - Ένας Κοζάκος.
Δεν είσαι Τσιγγάνος;
Όχι, δεν είμαι. Όμως νομίζω, ότι και οι δυο είμαστε Ρώσοι.
Ψέματα!
Οι Κοζάκοι κατάγονται από τους Ρώσους.
Όχι, εγώ λέω ότι οι Κοζάκοι κατάγονται απ' τους Κοζάκους.
Στα παλιά χρόνια, μερικοί δούλοι δραπέτευσαν και ήρθαν στον Ντον.
Ονομάστηκαν Κοζάκοι.
Ξέρεις κάτι; Τράβα στο δρόμο σου.
Τι κάθαρμα, θέλει να μας βγάλει δουλοπάροικους.
Ποιος είναι ο άνθρωπος, Αφανάσι;
Ξένος. Ήθελε βοήθεια. Πού να ξέρω ποιος είναι;
Λέγομαι Στόκμαν. Είμαι κλειδαράς.
Ήρθα να μείνω στο χωριό Τατάρσκι.
Μπορώ να κάνω και τον ξυλουργό.
Άντε πάμε, μη χάνουμε χρόνο.
Είσαι σαν ξένη.
Σαν το φεγγάρι.
Δεν σου κάνει ούτε κρύο, ούτε ζέστη.
Δεν σ' αγαπώ, Νατάλια. Μη μου θυμώνεις.
Σε νοιάζομαι, μα η καρδιά μου είναι άδεια.
Άδεια σαν την στέπα.
Η Νατάλια θέλει να φύγει. Γιατί;
- Δεν ξέρω. - Όμως ξέρω εγώ!
Ξέρω γιατί!
Και δεν της ρίχνω άδικο κι ας είναι αμαρτία.
Το λάθος δεν είναι δικό της, αλλά αυτού του γουρουνιού!
- Και γιατί φταίω; - Δεν ξέρεις βρε διάβολε;
Όχι, δεν ξέρω.
Για άκου δω:
Αν είναι να μη ζήσεις με την Νατάλια, να ξεκουμπιστείς από δω.
Αυτά και τέλος! Πάρε δρόμο από δω!
Πατέρα, θα πω κι εγώ κάτι και μη θυμώσεις.
Δεν την διάλεξα εγώ. Εσύ με πάντρεψες.
Δεν σταματώ την Νατάλια. Αν θέλει, ας γυρίσει στο πατρικό της.
- Τότε να φύγεις κι εσύ! - Στο διάολο, θα το κάνω!
Ναι, άντε στο διάολο!
- Θα πάω! - Πού θα πας;
Άσ' τον τον να φύγει, ο πόρνος! Άσ' τον, τον καταραμένο!
Γκρίσα!
Γκρίσα, γύρνα πίσω!
Άει στο διάολο κι εσύ, ανέραστη!
Γκρίσενκα!
Καλώς ή κακώς, έτσι έχουν τα πράματα.
Εμείς φταίμε; Οι Κοζάκοι προκάλεσαν τέτοια ντροπή;
- Πάψε μουζίκε. - Άνθρωποι είναι κι οι μουζίκοι.
Οι μουζίκοι;
Όταν υπηρετούσα στην Πετρούπολη είδα κάθε είδους ανθρώπους.
Θυμάμαι ένα περιστατικό.
Ήμασταν σε έφιππη περιπολία.
Ξαφνικά από την γωνία πετάχτηκαν κάτι φοιτητές. Πάρα πολλοί απ' αυτούς.
Μας βλέπουν κι αρχίζουν τα χάχανα!
Τι κάνετε εδώ, Κοζάκοι;
Λέω: "Είμαστε φρουρά, μην το παρακάνετε," και τραβώ το σπαθί.
Ένας μυταράς απ' αυτούς βγάζει ένα δεκάρικο και λέει:
"Πάρτε και πιείτε, Κοζάκοι για τον μακαρίτη τον πατέρα μου!"
Μας δίνει 10 ρούβλια και βγάζει από την τσάντα του ένα κάδρο.
Μας λέει: "Αυτός είναι ο πατέρας μου κρατήστε τον για ενθύμιο."
Λοιπόν, το πήραμε. Οι φοιτητές έφυγαν χαχανίζοντας ξανά.
Κι εμείς συνεχίσαμε στη συνοικία Νιέφσκι.
- Γεια. - Άλλος Κοζάκος.
Τι γίνεται, Γκρίσκα;
- Θα πας νωρίς στο σπίτι; - Νωρίς, ναι.
- Θα κοιμηθώ σ' εσένα. - Τσακώθηκες με τους δικούς σου;
Λοιπόν ήσασταν στη συνοικία Νιέφσκι. Και μετά;
Μετά τελείωσε η υπηρεσία.
Λέμε στο λοχία: "Μας έδωσαν 10 ρούβλια.
Θα τα πιούμε, ν' αναπαυθεί η ψυχούλα του παππούλη."
Και κρεμάω το πορτρέτο πάνω από την κουκέτα να τον θυμάμαι.
Είχε άσπρη γενειάδα, βλοσυρός, θύμιζε έμπορο.
Το βλέπει ο υπολοχαγός, και με ρωτάει:
"Που το βρήκες τούτο δω ρε άχρηστε;"
Του λέω "αυτό κι αυτό".
Αρχίζει το κατσάδιασμα, και μου ρίχνει μια στο σαγόνι.
Μωρέ βλάκα, αυτός είναι ο αταμάνος τους, Καρλ...
- Ξεχνώ το όνομα. - Καρλ Μαρξ.
Αυτό! Αυτός ήταν.
Ζεματίστηκα με τον μπάσταρδο!
Σκέψου να 'ρχονταν ο Τσάρος με τους καθηγητάδες στο στρατόπεδο.
Τι θα γίνονταν αν έβλεπαν το πορτρέτο;
Και μου παινεύεις τους μουζίκους. Είδες πως ξεγελιέσαι;
Αυτό το δεκάρικο πάντως το ήπιαμε.
Ας ήταν και για χάρη του μουσάτου του Κάρλα, τρεις μέρες πίναμε!
Αξίζει να πίνει κανείς γι αυτόν.
Μα τι σπουδαίο έκανε πια;
Θα σας πω... Θα σας πω, οπωσδήποτε.
Όμως, πέρασε η ώρα.
Καληνύχτα Όσιπ Νταβίντοβιτς.
Θα μείνω μαζί σου κάνα δυο μέρες.
- Δεν θα γυρίσεις σπίτι; - Όχι.
Και πώς θα ζήσεις;
Πώς θα ζήσω; Όπως όλος ο κόσμος.
Ο καθένας ζει τη δική του ζωή.
Έλα μέσα.
Κάτσε. Ας φάμε κάτι.
Ναι, Γκρίσα... Ο καθένας κάνει άλλη ζωή.
Δεν είναι εύκολο, δεν το 'χεις συνηθίσει.
Θα το συνηθίσω.
Πού σκέφτεσαι να πας;
Αύριο θα πάω στον Σεργκέι Πλατανόβιτς.
Αν όχι, τότε θα πάω στον στρατηγό Λιστνίτσκι.
Θες να γίνεις εργάτης της γης;
Ω έλα τώρα, Γκρίσα... Δεν κάνεις για εργάτης.
Δεν θα βγάλεις τίποτα μ' αυτή τη δουλειά.
Πρόσεχε, η περηφάνια σου δεν κρύβεται.
- Τι έγινε; - Ο Γκρίσκα!
Θέλει να τον βρεις στο μαγαζί όταν νυχτώσει.
Μη φωνάζεις, Μασούτκα.
Τι άλλο σου είπε;
Είπε να πάρεις μαζί και τα πράγματά σου.
Ω, Θεέ μου...
Τι να κάνω;
Δεν πίστευα ότι θα γίνει τόσο γρήγορα. Τι να κάνω;
Καλά, εγώ να φεύγω τώρα.
Πες του ότι θα έρθω το γρηγορότερο.
- Τι ήθελε αυτή; - Ποια;
Η Μάσα Κοσεβάγια.
Θέλει να της κοντύνω μια φούστα.
Θα βγεις;
Θα πάω για λίγο στον Ανίκουσα.
Πότε θα τελειώσει αυτό; Πάλι με χαρτιά όλη τη νύχτα!
Άσε τώρα τις γκρίνιες. Μη με περιμένεις.
Καλά...
Ω, Θεέ μου...
Γκρίσα!
Στάσου λίγο.
Γιατί να σταθώ; Πρέπει να βιαστούμε.
- Στάσου, Γκρίσα... - Τι τρέχει;
Πονάω. Σήκωσα βάρη σήμερα.
Εντάξει, πάμε.
Ούτε που σε πάω δε ρωτάς; Κι αν σε ρίξω σε καμιά τρύπα;
Το ίδιο μου κάνει. Τώρα πια είμαι πολύ μακρυά.
Γιατί είν' ορθάνοιχτη η πόρτα;
ΓΙΑΓΚΟΝΤΟΓΙΕ Κτήμα στρατηγού Λιστνίτσκι
Πώς τα πας, Αξίνια;
Πολύ καλά, ευχαριστώ.
- Γεια. - Γεια.
- Τι θέλεις Γκέτκο; - Από τη Νατάλια.
Γκριγκόρι Παντελέγιεβιτς!
Πες μου αν πρέπει να ζήσω, αν τέλειωσε ή όχι η ζωή μου.
Νόμιζα ότι θα γυρίσεις, αλλά δεν θέλω να σας χωρίσω.
Λυπήσου με και γράψε μου,
να ξέρω τι μου γίνεται, δεν πάω ούτε στης μητέρας.
Μη μου θυμώνεις, Γκρίσα, με την αγάπη του Χριστού. Νατάλια.
- Γιατί κάθονταν εδώ αυτός; - Δεν ξέρω.
Έτσι απλά ήρθε κι έκατσε. Κοίτα, Γκρίσα.
Σημάδευε με το γόνατο.
- Τον προκάλεσες; - Τι να τον κάνω αυτόν;
Πρόσεχε, μην τον γκρεμίσω απ' τις σκάλες.
Δεν σε ξαναφήνω σπίτι. Θα 'ρχεσαι μαζί μου.
Έλα τώρα, Γκρίσα...
Τι συμβαίνει;
Γιατί δεν μου το' πες νωρίτερα;
Φοβήθηκα μη μ' αφήσεις.
Πότε;
Μέσα στο καλοκαίρι.
Είναι του Στεπάν;
Δικό σου.
- Πού είναι; - Γκριγκόρι!
Από τώρα τα' πιες, άχρηστε; Τράβα να κοιμηθείς.
Η λειτουργία τέλειωσε.
Κράτα τον γερά. Μην τον αφήνεις να παίζει!
Αντίο, στρατηγέ! Να προσέχετε!
Λένε ότι η Νατάλια Κορσούνοβα έπαθε κήλη.
- Σταματήστε το κουτσομπολιό. - Γι' αυτό την άφησε ο άλλος.
Όχι, τα είχε με τον πατέρα του.
Μάλιστα, να γιατί την κοπάνησε ο Γκρίσκα.
Για τι άλλο;
- Γιατί; - Για... να μάθεις να μιλάς.
Λιώνεις για τον Γκρίσκα;
- Τι θες κι εσύ; - Να σε ξαλαφρώσω λίγο.
- Φύγε, Μίτκα. - Έλα τώρα, Νατάλια.
- Θα φωνάξω τον πατέρα. - Τρελάθηκες;
Φύγε, ανάθεμά σε! Πώς σε αντέχει τούτη η γη;
Μια χαρά με αντέχει, ποτέ δεν αναγουλιάζει.
Τι;
Είναι τόσο χάλια οι δρόμοι, αγάπη μου.
Είναι τόσο κακοτράχαλοι, που ο Γκέτκο γκρεμοτσακίστηκε.
Πάρε.
Ζήσε μόνος σου. Γκριγκόρι Μελέκοφ.
- Καλησπέρα. - Καλησπέρα.
Γεια σου, πατέρα.
Είσαι έτοιμος για το στρατιωτικό σου;
Βεβαίως.
- Βγάλε το παλτό σου, πατέρα. - Καλά είμαι κι έτσι.
- Θα βάλουμε το σαμοβάρι. - Ευχαριστώ.
Σου'φερα ρούχα και μια σέλα.
Πάρ'τα. Εκεί είναι.
Πότε φεύγεις;
Την επομένη των Χριστουγέννων.
- Είναι Κοζάκος; - Κορίτσι.
Τόσο όμορφο, μοιάζει του Γκρίσα.
Το αίμα μας... Για δες την!
Φεύγεις κιόλας, πατέρα;
Είμαι βιαστικός.
Δεν θα γυρίσεις λοιπόν στη γυναίκα σου;
Τα συζητήσαμε αυτά.
- Δε γυρνάς λοιπόν; - Όχι, τα κανόνισα.
Κι ο Θεός;
Είσαι σίγουρος... ότι δεν μεγαλώνεις το παιδί αλλουνού;
Αλλουνού ή όχι εγώ δεν το παρατάω.
Η Νατάλια έκανε κακό στον εαυτό της.
Πώς είναι;
Έκοψε έναν τένοντα και δεν μπορεί να στρίψει το λαιμό.
Θα την πάρουμε εμείς. Δεν θέλει να ζήσει με τους δικούς της.
Την είδα τις προάλλες και της είπα να έρθει σε μας.
Στο χωριό Ολσάνσκι...
Γκρίσα, κάποιος χτυπάει.
Μην ανησυχείς για τη γυναίκα σου. Να είσαι καλός στρατιώτης.
Ο παππούς σου ήταν σπουδαίος Κοζάκος.
Να φανείς αντάξιος...
Αντάξιος... του παππού... και του πατέρα σου.
Ο πατέρας σου δεν πήρε το χρυσό στην ιππική δεξιοτεχνία το 1883, μπροστά στον Τσάρο;
Μάλιστα, κύριε!
Μη στρίψεις γρήγορα στη φουρκέτα, Προκόφιτς,
Εγώ χθες τουμπάρισα.
- Είναι κιόλας σκνίπα! - Δεν θέλει και πολύ.
- Έλα στο έλκηθρο. - Άσε, θα πάρω τ'άλογο.
Πάμε!
Στάσου, Γκρίσα!
Ήθελα κάτι να σου πω...
Καλά, γεια σου.
Να προσέχεις το παιδί.
Πρέπει να φύγω. Κοίτα που έφτασε κιόλας ο πατέρας.
Περίμενε, αγάπη μου...
- Καλή τύχη, Κοζάκε! - Γεια σου, παππούλη.
18 Ιουλίου 1914
- Να σου δώσω ένα χεράκι; - Όχι, τα καταφέρνω.
Νατάλια καλή μου, θέλω να σου πω κάτι...
Έλα, πες το.
Χθες ο Μίσκα Κοσεβόι έμεινε μαζί μου όλο το βράδυ.
- Γιατί κοκκίνισες; - Δεν κοκκίνισα.
Κοίτα τον καθρέπτη, έγινες σαν φωτιά.
Είναι γιατί σε ντρέπομαι.
Εντάξει, μη ντρέπεσαι. Πες μου.
Μου είπε "Είσαι πανέμορφη".
Του λέω: "Μη λες ψέματα!" Αλλά σταυροκοπήθηκε.
Ποιοι είν'αυτοί;
- Δεν ξέρω. - Πού πάνε;
Παρακαλώ, σήκω. Συλλαμβάνεσαι.
- Τι συμβαίνει; - Κατέχετε δυο δωμάτια;
- Ναι. - Θα κάνουμε έρευνα.
Δώσ'μου το κλειδί αυτής της κασέλας.
Γιατί όλα αυτά κύριε επιθεωρητά;
Θα τα πούμε αργότερα.
Παρακαλώ.
Μάρτυρες, κάν'το!
- Παρακαλώ. - Όχι, δεν τα καπνίζω αυτά.
Παρακαλώ, αρχίστε την ανάκριση.
Ήρθατε εδώ με εντολές της οργάνωσής σας;
Για τι πράγμα μιλάτε;
Πόσον καιρό είστε μέλος του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος;
Εδώ, τα έγγραφα απ'το Ροστόφ,
επιβεβαιώνουν ότι είστε μέλος αυτού του κόμματος.
Από το 1907.
Παίρνετε καθόλου οδηγίες απ'το Ροστόφ;
Όχι.
Διαβάζετε αυτό το βιβλίο σε εργάτες που σας επισκέπτονται;
Διαβάζουμε αποσπάσματα.
Αποσπάσματα...
Διαβάζετε βιβλία που είναι απαγορευμένα από το νόμο.
Όσια!
Όσιπ Νταβίντοβιτς!
Πιότρ!
Ας περιμένουμε να πέσει η ζέστη.
Ω, θεέ μου, πόσο θέλω τώρα ένα μπάνιο.
Κάποιος έρχεται!
- Καλπάζει σαν τρελός! - Σηκώνει πολλή σκόνη.
- Θα το σκάσει το άλογο. - Καλπάζει σαν τρελός.
Στα όπλα!
- Είναι πόλεμος; - Θεέ και κύριε!
Σωπάστε!
Άμα δεις το Γκριγκόρι, πες του...
Είναι πόλεμος...
Ανεβείτε στα βαγόνια!
- Φεύγετε ε; - Έλα κι εσύ παππούλη!
Αχ τρυφερούδια μου!
- Για που αγόρια; - Εδώ σε κάτι βαφτίσια.
Σκασμός!
Φοβάσαι, Μελέκοφ;
Γιατί να φοβηθώ;
Μπορεί να μπούμε στη μάχη σήμερα.
Και τι μ'αυτό;
Εγώ φοβάμαι.
Δεν μ'έπαιρνε ο ύπνος χθες το βράδυ.
Ρίχνουν.
Σαν παιδιά ενάντια στο βουνό μ'ένα ραβδί.
Σκάσε, πολυλογά.
Πού είναι ο λοχαγός;
Διαταχθήκατε να τελειώσετε τα έργα χθες. Σκασμός!
Έπρεπε να είχατε φέρει τα υλικά νωρίτερα.
Σκασμός!
Πώς θα περάσω τώρα;
Ερωτώ: Πώς θα περάσω;
- Τι θες κι εσύ; - Περιμένω διαταγές;
Εμπρός, πάμε!
Τι γίνεται; Ποιος έδωσε διαταγή;
Κοντάρια και σπάθες, έτοιμοι!
Εμπρός, μαρς!
Εσύ, τι στέκεσαι;
Ήρθα να σε δω, Αξίνια.
Τι θες;
Λίγο νερό, ίσως;
Άντε, πιες.
Μου έκλεψες τον άντρα.
Δώσ'μου πίσω τον Γκριγκόρι.
Κατέστρεψες τη ζωή μου.
Κοίτα πως κατάντησα;
Θες τον άντρα σου;
Οχιά διμούτσουνη!
Από ποια ήρθες να τον ζητήσεις;
Εσύ πήρες τον Γκρίσκα από μένα! Εσύ τον πήρες, όχι εγώ!
Το ήξερες ότι ζούσε μαζί μου. Γιατί τον παντρεύτηκες;
Πήρα πίσω αυτό που μου ανήκε. Έχω το παιδί του, εσύ τι έχεις;
Θέλεις να χωρίσεις τον πατέρα απ'το παιδί του;
Κι εσύ άφησες τον άντρα σου... Μη φωνάζεις...
Ο Γκρίσκα είναι ο μόνος μου άντρας. Δεν είχα κανέναν άλλον στον κόσμο!
Νομίζεις πως σε χρειάζεται; Κοίτα τον στριμμένο λαιμό σου!
Σε παράτησε όταν ήσουν καλά.
Θα θέλει τώρα μια ανάπηρη;
Ποτέ δεν θα πάρεις τον Γκρίσκα! Τέλος. Δίνε του!
Νομίζεις πως έλπιζα ότι θα συμφωνήσεις;
- Τότε γιατί ήρθες; - Από αγωνία.
Ω, Θεέ... συγχώρα με...
Δείξε έλεος... Μη μου το πάρεις, Κύριε!
Καλωσήρθες, αφέντη.
Ω, δόξα τω Θεώ... δόξα τω Θεώ...
Ας αναπαυθεί εν ειρήνη το μικρό αγγελούδι.
Δεν πας να δεις, Αξίνια. Μπορεί να σε χρειάζονται.
Ήρθε κι ο νεαρός αφέντης.
Ο Αλεξέγιεφ; Όχι, δεν μπορεί. Δεν το πιστεύω.
Πάντως έτσι είναι τα πράγματα.
Σ' αυτήν την περίπτωση, ο Γενικός Διοικητής έκανε λάθος.
Υπάρχει ένα παρόμοιο παράδειγμα απ'τον Ρωσό-Ιαπωνικό πόλεμο.
Θα σερβίρω το δείπνο.
Το μωρό της πέθανε.
- Αλήθεια; - Ναι.
Λοιπόν, ένα παρόμοιο παράδειγμα απ'τον Ρωσό-Ιαπωνικό πόλεμο.
Ο Κουροπάτκιν πίεσε την κατάσταση, επέμεινε,
αλλά η ζωή απέδειξε ότι έκανε λάθος.
Γεια σου, Αξίνια.
Γεια σας.
- Ποιος είναι; - Εγώ είμαι.
Περιμένετε να φορέσω κάτι.
Δεν πειράζει, ήρθα για ένα λεπτό.
Έχασες την κορούλα σου.
- Ναι, την έχασα. - Έχεις αλλάξει.
Δεν είναι περίεργο με τόση θλίψη που πέρασες.
Μη βασανίζεις τον εαυτό σου. Δεν μπορείς να την φέρεις πίσω.
Νέα είσαι ακόμα θα κάνεις άλλα παιδιά.
Μην το κάνεις αυτό. Πάρε τη ζωή σου στα χέρια σου.
Δέξου το.
Άλλωστε, δεν χάθηκαν όλα με τον θάνατο του παιδιού σου.
Έχεις ολόκληρη ζωή μπροστά σου!
Γιατί ανησυχείς και στριφογυρνάς, Γκρίσα;
Λοιπόν είπες πως μας έστειλαν να σκοτωθούμε για τους πλούσιους;
Κι ο λαός; Ο λαός δεν το καταλαβαίνει;
Δεν υπάρχει κάποιος να ξεσηκωθεί και να πει:
"Αδέρφια, να γιατί χύνουμε το αίμα μας."
Τι εννοείς, να ξεσηκωθούν; Είσαι τρελός;
Να ξεσηκωθούν... Να σ'έβλεπα εσένα να ξεσηκώνεσαι.
Τώρα ψιθυρίζουμε, αλλά αν φωνάξεις, θα φας μια σφαίρα.
Ο λαός έχει θλίψη και απάθεια. Ο πόλεμος θα τους ξυπνήσει.
Τα μαύρα σύννεφα μετά θα γίνουν βροχή.
Και τι να κάνουμε; Μίλα, ανάθεμά σε! Μου'φερες τα πάνω-κάτω.
Τι σου λέει η καρδιά σου;
Δεν καταλαβαίνω.
Αν με σπρώξεις στο γκρεμό, θα σε σπρώξω κι εγώ.
Πρέπει να στρέψουμε τα όπλα μας σ'αυτούς που μας έφεραν ως εδώ.
Θυμήσου Γκρίσα, μια μεγάλη δύναμη ανατέλλει, θα συντρίψει τα πάντα.
Εννοείς, τα πάντα θα'ρθουν τα πάνω-κάτω;
Πρέπει να τους ξεφορτωθούμε σαν λερωμένα σώβρακα.
Πρέπει να διαλύσουμε τους γαιοκτήμονες, να τους αφανίσουμε, αρκετά βασάνισαν το λαό.
Στην πτέρυγα. Γρήγορα, ελέγξτε τα πάντα!
Στις θέσεις σας.
Ξαπλώστε τον, ξαπλώστε τον.
Καλώς ορίσατε Μεγαλειότατε!
Παρακαλώ, από'δω Μεγαλειότατε.
Παρακαλώ. Να ένας Κοζάκος του Ντον με το παράσημο του Αγ.Γεωργίου.
Από ποιο Κοζάκικο χωριό;
Από το Βιοσενσκάγια, Μεγαλειότατε.
Γιατί σου έδωσαν το παράσημο;
Ξέρετε... έπρεπε να βγω, για την ανάγκη μου...
Φυσική ανάγκη, Μεγαλειότατε...
Το ψιλό.
Παρακαλώ, ας πάμε στην επόμενη πτέρυγα, Μεγαλειότατε.
- Βρε άθλιε! - Άθλιος είσαι εσύ, μπάσταρδε!
Όλοι εσείς κρύβεστε στα μετόπισθεν! Στείλτε με σπίτι μου!
Αυτό θα κάνουμε! Άμε στο διάολο!
Με γνώρισες...
Παππού Σάσκα! Είσαι ξύπνιος;
Θεέ και κύριε! Γκρίσκα!
Από πού έρχεσαι; Τι ωραία επίσκεψη!
Κάτσε. Ας κάνουμε τσιγάρο.
Τι κάνεις παππούλη; Ακόμα τσαλαβουτάς εδώ;
Μια χαρά σέρνομαι.
Είμαι σαν παλιό μουσκέτο. Θα ζω για πάντα.
Τι κάνει η Αξίνια;
Η Αξίνια; Μια χαρά είναι.
- Που έθαψαν την Τάνιουσα; - Στον κήπο, κάτω από μια λεύκα.
Μάλιστα.
- Πες τα μου όλα. - Ο βήχας μου με πεθαίνει.
Όλα καλά. Ο αφέντης πιωμένος όπως πάντα.
- Και η Αξίνια; - Τώρα πια είναι καμαριέρα.
Το ξέρω.
Κάνε ένα τσιγάρο. Έχω καπνό πρώτης τάξεως.
Έλα, μίλα μου, αλλιώς φεύγω.
Έχω την αίσθηση... ότι λες άλλα λόγια και κάτι μου κρύβεις.
- Μπρος, χτύπα με. - Αυτό θα κάνω!
- Χτύπα! - Εντάξει.
Δεν μπορώ να στο κρύψω, ματώνει η καρδιά μου, Γκρίσα.
Μίλα.
Ζέσταινες ένα φίδι στον κόρφο σου! Μια οχιά αληθινή!
Χαϊδεύεται με τον Γιεβγκένι! Κατάλαβες;
- Είσαι σίγουρος; - Η γυναίκα είναι σαν τη γάτα.
Αγαπούν όποιον τις χαϊδεύει.
Καλύτερα μην την εμπιστεύεσαι!
Πάρε τσιγάρο.
Κοιμόμουν... Δεν σε περίμενα...
Αγαπημένε μου!
Γιατί τρέμεις; Πάμε μέσα.
Έχω παγώσει.
- Γκρίσα, αγάπη μου... - Στάσου, στάσου.
Δεν σε περίμενα... Είχες πολύ καιρό να μου γράψεις.
Νόμιζα πως δεν θα'ρθεις.
Ήταν να σου στείλω ένα δέμα, αλλά είπα να περιμένω...
μέχρι να μου γράψεις.
Μοιάζεις περισσότερο με οικονόμο, παρά με απλή καμαριέρα.
Γκρίσα... Άσε να σου βγάλω τις μπότες.
Ω, Γκρίσα...
Γιατί κλαις;
Δε χαίρεσαι που με βλέπεις;
Εδώ είσαι λοιπόν, με τον σταυρό του Αγ.Γεωργίου.
Έγινες πιο δυνατός, άντρας.
Θα μείνεις πολύ;
Για δυο βδομάδες, Εξοχότατε.
Έφυγε κι η κορούλα σου. Πολύ κρίμα...
Γκριγκόρι;
Από πού έρχεσαι;
Απ'τη Μόσχα, με άδεια.
Κατάλαβα.
- Τραυματίστηκες; - Μάλιστα, κύριε.
Το έμαθα...
Έγινε ωραίο παλικάρι έτσι πατέρα;
- Πήρε το Σταυρό! - Ναι...
Νικίτιτς, το άλογο!
Επιτρέψτε μου να οδηγήσω εγώ, Εξοχότατε, σαν τον παλιό καιρό.
Εντάξει, πάμε.
Άσ'το σε μένα.
Θα σας κάνω μια αξέχαστη βόλτα, Γεβγκένι Νικολάγιεβιτς!
Γι αυτό θα πάρεις... καλό φιλοδώρημα.
Είμαι ευγνώμων για την καλοσύνη σας.
Ευχαριστώ που δεν ξεχνάτε την Αξίνια και της δίνετε ένα κομμάτι ψωμί.
Μην αργήσετε!
- Μα τι κάνεις; - Αυτό που κάνω!
Γουρούνι!
Για μένα! Για την Αξίνια! Για μένα!
Για την Αξίνια!
Κι αυτό για την Αξίνια!
Διάολε, τι έκανες στο άλογο; Γκριγκόρι!
Τσούλα!
Σκύλα!
Γκρίσα!
Γκρίσα, συγχώρα με!
Ω, Θεέ μου! Μάνα!
Απόδοση υποτίτλων για το Magico.info: Cosa200
ΤΕΛΟΣ ΠΡΩΤΟΥ ΜΕΡΟΥΣ